چرا آخه؟

منت سرمایه گذاری را که ترکش موجب بی سودی  و به شرکت اندرش مزید بی پولیست.

هر شرکتی که تاسیس میشود مستلزم سهامداران است و چون منحل گردد مجبور به پرداخت بدهی.

در هر ترازی دو ستون موجود است و در هر ستونی اقلامی لازم

از هوش و حواس که بر آید  

                                               کز ثبت روزنامه به در آید

مدیر همان به که ز داراییش  

                                               روی به حسابساز جماعت آورد

ورنه سزاوار مالیاتیش

                                               ره نتواند که به پایان برد

کفگیر صندوق شرکت به ته دیگ خورده و باران بی حساب حسابهای پرداختنی را موعد سررسید فرا رسیده .حسابداری را گفته تا فرش اسکناسین بگسترانند و حسابساز را فرموده تا ترازنامه ای آنچنانی بر پا کنند . صاحبان سهام را به خلعت سرمایه داری قبای پر خرج سود سهام در بر گرفته و پذیره نویسان سهام را به آرزوی ثروتمند شدن کلاهی گشاد بر سر نهاده.

جیب خالی و حسابساز کلک در کارند

                                                تا تو خام گردی و اندر سر کاری بروی

همه مانند تو سر گشته و بیکار و غمین

                                               طی شده عمر به بی حاصلی و دربدری

در خبر است که پس از سالیان دراز قیمت سهام را مصیبتی عظیم پیش آمد و کوزه سفالین کرامت کنند تا آن سهام را بر در کوزه نهاده و آبش بنوشند.

هر گاه مدیر پریشان روزگار دست کمک به امید اجابت به درگاه حسابدار جلیل القدر و عظیم الشان بردارد مراد بر مرید نظر نکند و بازش تراز نخواند و سود و زیان شرکت همچنان در حسرت نقطه سربسر بماند.

حسابدار فرماید "شاهد باشید که چگونه زیان نشان داده - شرکت را از سود سهام محروم کرده و جگرش را خون و چشمانش را گریان خواهد نمود"

من    که    در    ره   این   آب،   زاینجا   گذرم         ورنه گویم ،که چرا باز، در ره جان ها طلبد
یا چه این سلسله   جانان، که   مرا   می گویند      وای از هست، که من یا برهم، از ره یار
من در همه سالان که به جان، قدهی می دادم      من نگیم که چرا گویم و از دم یاران ،برهم
جانان،     که    من   امروز   به   خود  می بالم       بهر اینست، که ز کنکور، رها می آیم
و چه گویم، که چرا با دل عشاق چنین باید کرد       چون که من از همه کس، با دل جان می آیم
باد صبا و ز  همه   را   در  طلب   جان، چه  رهی     با چه گویم که چرا از من باید نرهی
یار دبستانی من، دفتر من زیر درخت آلبالو گمشده   یا که خودش با دل من، یا که چرا شل شده
با چه بگیم که من   اینجا  به دلم، یا   که    سر      با دل عشاق چرا این که مرا یا که سر
با    خودم   و   با    خودت    و    با      خودش       خونتون و خونشونو تمساحا
دیگر نتوانم که بیارم کلام، من که نبودم به خودم آشکار، یا که باید بشوم خواسگار با دل من، یا که به داد دلٍ این یادگار
جیم ،لام یا که میم ،نیست کلام
آنچه که هست، میم ،عین*، والسلام**

*میم عین (م.ع)تخلص شاعر است.
**راهنمای خواندن شعر:
1- یکبار به صورت کامل شعر را بخوانید و به تمام وقفه ها که با "،" مشخص شده توجه کنید .
2- فکر کنید دارید شعر حافظ را می خوانید پس باید سبک خواندن شاعرانه باشد .

یه سوالی که ذهنمو به خودش مشغول کرده اینه چقدر فاصله خوبی وبدی،مهربونی و بداخلاقی کمه!!
 تا حالا فکر کرده بودید وقتی یه بزرگتری گوش یه کوچکترو می کشه می خواد بگه :پدر سوخته،بی تربیت،بچه پررو،آشغال،فلان فلان شده (از اینجا به بعد صدای بوق –لطفا خودتون زحمتشو بکشید*!!)
 اما وقتی لپ شو می کشه می خواد بگه: خشگلم،عزیزم،شومبوسکولی،جیگر طلا،قربونت برم.
 واقعا چرا اینقدر فاصله خوبی بدی کمه؟**
 
 پی نوشت:
 *پرسیده شده صدا بوق رو زحمت شو بکشیم یا ادامه فحش ها رو؟ که این کاملا به خودتون بستگی داره،هر کدومو دوست داشتید ادامه بدید.
 **توضیح برای خنگ ها:توجه شود به فاصله یک وجبی گوش و لپ.(شما که خنگ نیستی، چرا ناراحت می شی؟؟)